Rozdział V ,,Wyjście".

~Harry~

Nie wyobrażałem sobie, że czas spędzony z Caroline, okaże się być tak wspaniały. Rzadko człowiek znajduje osoby, z którymi może siedzieć w ciszy, bez żadnego zażenowania. Ale od początku wiedziałem, ze ona jest inna. Może to właśnie moje przeczucie skłoniło mnie, bym bliżej ją poznał?

 Nie liczyliśmy czasu, który spędziliśmy na polanie. To dziwne, że zawiozłem ją właśnie w to miejsce. Miejsce, o którym tylko ja wiedziałem. Nie powiedziałem o nim nawet chłopakom z zespołu. Nikomu, aż do teraz. Wszyscy myślą, że ja, Harry Styles jestem, byłem i będę najszczęśliwszą osobą na świecie. Gdyby znali prawdę… W każdym razie siedzieliśmy tam aż zachód słońca zamienił się w ciemną plamę otoczoną migoczącymi gwiazdami. To chyba musiało być długo, prawda?

Odwiozłem Caroline z powrotem do szpitala. W samochodzie była bardziej rozmowna niż na polanie. Mówiła, że jutro wychodzi. Nie powiedziałem jej tego, ale od razu zaplanowałem, ze to ja po nią przyjadę. Opowiedziała mi też o swoim zamiłowaniu do koszykówki. Naprawdę to jej hobby. Kochała ten sport tak, jak ja kochałem śpiewanie. To było coś niesamowitego. Ona była niesamowita. Jej oczy wydawały się być niebieskie, jednak w świetle zachodzącego słońca były niebiesko-zielone, a jej blond włosy nabrały truskawkowego połysku.

Gdy szliśmy pustymi korytarzami szpitala drżała. Widziałem, że nie przepada za szpitalami. W sumie ja też nie. To chyba kolejna rzecz, która nas łączy.

Najdziwniejsze stało się później.

Weszliśmy do jej pokoju, który miał pozostać pusty, tak jak go zostawiliśmy. Ale nie był. Na krześle siedział jakiś chłopak. I nie był to wcale ten jasnowłosy gbur, który piorunował mnie wzrokiem. Nie był to też ciemnowłosy chłopak i jego przyjaciel, o włosach tak jasnych, że aż białych.  Daniel, Dominic i Thomas, o ile pamiętałem. Te chłopak to na pewno nie był żaden z nich.

 Na początku nie bardzo go widziałem, dopóki nie wstał z krzesła i nie podszedł do nas. Do nas, mam na myśli Caroline. Nic nie mówiąc przytulił ją. Zauważyłem, ze był mojego wzrostu. Miał również brązowe włosy, tyle, że gładkie i zaczesane do tyłu. I jego oczy.. Nie umiałem znaleźć słowa opisujące je. Nie były ani piwne, ani brązowe. Miały barwę miodu. Tak, to był mód ale bardziej lśniący. Złoto? Jego tęczówki błyszczały i wytwarzały tysiące iskr. Były złote. Naprawdę złote.

 - Brian – powiedziała Caro głosem nieco głośniejszym od szeptu. To było trochę żenujące patrzeć jak dziewczyna przytula się z jakimś chłopakiem, a ja stałem obok i nie wiedziałem co zrobić.

- Jak się czujesz? – zapytał Brian odchylając głowę do tyłu i kładąc swoje ręce na jej ramionach.

- Dobrze, dzięki – odpowiedziała. Patrzyła na niego, a on na nią. Jakby zupełnie zapomnieli o tym, ze ja tu jestem.

Odchrząknąłem.

Podziałało i Caroline odwróciła się w moją stronę i spojrzała najpierw na mnie, potem na bruneta.

- Um, Brian, to jest Harry – powiedziała, gestem dłoni wskazując nam siebie. – Harry, to Brian, mój przyjaciel z drużyny.

Gdy wypowiedziała ,,przyjaciel” poczułem ulgę. W sumie mówiła mi dzisiaj, że nie ma chłopaka, a raczej żartowała, że go ma. Ale chyba wychodzi na to samo..

- Brian – powiedział chłopak podając mi dłoń. Z wahaniem uściskałem ją.

 - Harry.

 Brunet zaraz po uścisku szybko schował rękę, jakby moja go parzyła. Odwrócił się w stronę Caroline. Nie widziałem jego twarzy, bo stanął tyłem, ale byłem pewien, że się do niej uśmiecha, ponieważ Caro odwzajemniła to, podnosząc kąciki ust w górę. Wiem przecież, kiedy dziewczyna się uśmiecha, a kiedy odwzajemnia uśmiech. Lata obserwacji..

- Przepraszam, Caroline, że mnie wczoraj nie było – powiedział Brian. – Miałem bardzo wiele do załatwienia i.. –

 Nic nie szkodzi – przerwała mu. - Słuchaj, Brian, wiesz może kiedy odprawiacie te swoje castingi?

- Co? – zmarszczył brwi, by po chwili je unieść. – Ach tak. Daniel coś wspominał, że już ma zastępczynie.

- Zastępczynie? – teraz to Caroline wydawała się zdziwiona. – Znaczy, że dziewczyna?

Brian tylko skinął głową, natomiast dziewczyna nie próbowała ukryć zawiedzenia. A ja stałem w rogu i patrzyłem na jej lśniące włosy i błyszczące oczy. Postanowiłem dołączyć się do rozmowy, ale nie poszło po mojej myśli.

- Nie martw się, to tylko na miesiąc – powiedział Brian, gdy ja już otwierałem usta, żeby dokładnie to samo powiedzieć.

- Nie próbuj mnie nawet pocieszać, nienawidzę tego – stwierdziła ostro odsuwając się od chłopaka.

W tej chwili dziękowałem Bogu, że obdarował Briana szybszym refleksem.

 - Nie to miałem na myśli – odrzekł spokojnie, robiąc krok w stronę dziewczyny i chwytając ją za rękę. – Caroline.

Szczerze, nie podobało mi się to, w jaki sposób wymawiał jej imię. Ta jego tonacja głosu.. Był przystojny, nie dało się tego ukryć, a na dodatek używał uwodzącą tonację głosu. Pewnie wszystkie dziewczyny były jego. Wszystkie, z wyjątkiem Caroline, która kompletnie na to nie reagowała.

- Jesteś moją najlepszą przyjaciółką, Caro – powiedział, unosząc jej dłonie. Ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. Brian nachylał się. Był o głowę wyższy od dziewczyny, która patrzyła prosto na niego. Brunet wyglądał tak, jakby chciał przerwać dzielącą ich barierę.

Nic z tego, pomyślałem. Planowałem im przerwać. A raczej mu. Już otwierałem, żeby coś powiedzieć. Cokolwiek, byli zwrócić ich uwagę. Ale cos mi przerwało. Odgłos, który przerodził się w jakąś melodie.

Dzwonek telefonu.

Brian odetchnął ciężko i wyjął z kieszeni wibrujący telefon. Spojrzał na wyświetlacz i nacisnął klawisz połączenia.

- Nie mogę teraz gadać, zadzwoń za kwadrans – powiedział ostrym tonem. – Nie, rozumiesz? Teraz nie mogę – spojrzał na Caroline. – No dobra, bądź za godzinę.

Nie czekając na odpowiedź rozłączył się.

- Kto dzwonił? – zapytała od razy Caroline podnosząc brew do góry.

- Nick – opowiedział, wzruszając ramionami – Gramy w Fife 14.

- Gracie? A może raczej ćwiczycie, żeby nie zostać pokonanym przez jakąś dziewczynę, znoooowu – ostatnie słowo przeciągnęła i zaśmiała się. –

Miałaś po prostu farta – wytknął jej język. – Następnym razem przegrasz, mam już nowe sposoby..

Oboje się zaśmiali. Zastanawiałem się czy oni w ogóle wiedzą, ze ja tu jestem. Czułem się niewidzialny. Stałem tylko i ich obserwowałem. Jak najpierw się przytulają, potem kłócą, a na końcu śmieją… Jak typowe, angielskie rodzeństwo, które jednocześnie się nienawidzi i kocha, które kłóci się z byle powodu, ale rozumieją się bez słów jak nikt. I wtedy tak bardzo zapragnąłem być na miejscy Briana czy nawet tego głąba, Daniel, którego miałem już okazję kiedyś poznać. Albo jak ten Nick i Thomas. To była rodzina składająca się z piątki dzieci. Dokładnie jak moja rodzina, One Direction, składająca się z piątki dzieci, które robią dokładnie to samo i to kochają. Louis, Zayn, Liam i Niall byli dla mnie jak bracia i odczuwałem, że Daniel, Brian, Dominic i Tommy są braćmi dla Caroline. Braćmi, nic więcej.

- To ja może będę już iść – powiedziałem. Niebieskie oczy dziewczyny i złote oczy chłopaka, w tym samym czasie odwróciły się w moją stronę. – Dobranoc, Caroline. Miło było cię poznać, Brian.

Oboje odpowiedzieli mi w tym samym czasie, tak, że nawet nie zrozumiałem co chociaż jedno z nich powiedziało. Usłyszałem natomiast śmiech Briana, a po chwili i chichot Caroline.

~Caroline~

Brian został jeszcze około dziesięciu minut od wyjścia Harry’ego. W sumie, spędziliśmy te kilkanaście minut na śmianiu się. Brian zawsze był tym ,,błaznem” naszej drużyny. Tak to było. Daniel był poważny i arogancji, jednak miał w sobie to coś, co przyciągało uwagę prawie każdej dziewczyny. Thomas był otwarty i rozmowny, potrafił zanudzać na śmierć, oraz opowiadać z zapałem różne historie, które mu się w życiu zdarzyły. Taka z niego otwarta księga. Dominic natomiast był tym miłym i sympatycznym, który nie potrafił nikomu nigdy niczego odmówić. A Brain, walący sucharami przy chłopakach, jednak na osobności stawał się kimś zupełnie innym. Czuły i romantyczny. To on miał miano tego ,,uwodzicielskiego”. Trudno się dziwić, był przystojny, pomocny i zabawny.

 To był piękny dzień. Nie wiem kiedy zasnęłam i nie wiem jak to się stało, ze obudziłam się następnego ranka rześka i pełna energii. Może dlatego, ze wiedziałam, ze to ten dzień, w którym wychodzę ze szpitala?

Wzięłam szybki prysznic i ubrałam miętowy sweter i czarne rurki. Nie miałam ochoty na szpitalne śniadanie. W każdym bądź razie, już o 10 rano byłam w pełni przygotowana na powrót do domu.

Nie musiałam długo czekać. Już kilkanaście minut później do mojego pokoju wszedł Brian i ktoś jeszcze. Te czarne włosy i ciemne oczy mogłabym poznać wszędzie.

- Hej, Caroline – powiedział Dominic, który wyłonił się zza Briana i stanął obok niego. Był ciut niższy, ale jego postawione włosy dodawały mu paru centymetrów.

Uśmiechnęłam się do obu na przywitanie. Nick od razy wyszedł z pokoju i zainteresował się młodą pielęgniarka na korytarzu, podchodząc do niej i zaczynając rozmowę, natomiast Brian nie spuszczał ze mnie złotych oczu.

- Pomóc ci? – zapytał zbliżając się do mnie, gdy zamykałam walizkę.

- Nie, dzięki – powiedziałam. Przez okienko na korytarz zauważyłam Nicka, który z zapałem rozmawiał z pielęgniarką. To trochę dziwne, bo to Brain zawsze był tym ,,wyrywającym wszystkie laski” jak to reszta stwierdziła.

Chciałam chwycić walizkę, ale Brian mnie ubiegł. Racja, to, ze był najwyższy i najszybszy z naszej drużyny, to tez chyba jego zaleta. Podniósł ją bez żadnego trudu i gestem wskazał, ze mam iść pierwsza. Wyszłam na korytarz, a zaraz za mną brunet. Odszukałam wzrokiem Dominica i z wahaniem zawołałam go. Nie chciałam psuć jego rozmowy, ale nie zamierzałam zostawać w szpitalu.

- Gdzie Daniel i Thomas? – zapytałam, kiedy już w trójkę ruszyliśmy w stronę wyjścia. Z lewej strony szedł Nick, trochę za mną, natomiast z prawej, ramie w ramie Brian, który niósł moja walizkę.

- Daniel na pewno na hali – powiedział Brian. – Pewnie trenuje z naszą nową wspólniczką, chyba wpadła mu w oko, w sumie nie dziwię mu się, może gdybym pierwszy sobie ja upatrzył…

Zignorowałam go, bo wiedziałam, ze próbował mnie sprowokować. To nie żadna nowość, w sumie każdy z naszej drużyny wiedział, że podobałam się Danielowi. Podejrzewałam, że Brian sądził, ze odwzajemniam te uczucie. Czy on myślał, że będę zazdrosna o jakąś dziewczynę, o której za miesiąc wszyscy już zapomnimy? A na dodatek Daniel był zupełnym przeciwieństwem Briana. Nie kręcił z każdą dziewczyną, która wpadła mu w oko.

 - Tommy też jest z nimi – powiedział Nick. – Przynajmniej tak mówił wczoraj wieczorem, gdy..

Urwał. Spojrzałam na niego, by zobaczyć co jest powodem nie dokończonego zdania, ale on patrzył na Briana i posyłał mu pytający wzrok. Więc spojrzałam na bruneta. Jego oczy okazywały jedynie obojętność, tak jakby nie był wcale to zamieszany.

Westchnęłam i zrobiłam krok do przodu, ale szybko stanęłam jak wryta, zaskoczona tym co widzę.

- A ten tu co robi? – usłyszałam za sobą głos i nie byłam pewna czy należał do Briana, czy Dominica, ale nie miałam czasu się nad tym zastanowić.

W naszym kierunku szedł chłopak z burzą loków na głowie i zielonymi oczami.